Een kunstwerk kiest geen eigenaar.
Het vindt een plek.

Soms blijf je staan.
Niet omdat je begrijpt wat je ziet,
maar omdat iets in jou wordt aangeraakt.
Een stilte. Een herkenning. Een trilling.

Er is geen moment van aarzeling,
de — quit yes —
dat stille innerlijke knikken dat je niet kunt uitleggen.

Niet ieder werk hoort bij ieder mens.
En niet ieder mens bij ieder werk.
Alleen wanneer het klopt —
wanneer het gezien wordt, niet met de ogen maar met het gevoel —
ontstaat er een verbinding.

Dan wordt een kunstwerk geen object,
maar een metgezel.
Iets dat meegroeit, meebeweegt,
en telkens opnieuw iets anders vertelt.

Kunst mag wachten.
Tot ze wordt gevoeld.
Tot ze thuiskomt.